Która konfiguracja wentylatorów obudowy jest cichsza. Wpisz wentylatory dwóch konfiguracji i przepływ, którego potrzebuje obudowa. Każdy wentylator dostaje obroty, przy których go dostarcza; wynikiem jest poziom głośności każdej konfiguracji.
Dodaj wentylatory do obu konfiguracji.
Dostarczany przepływ na wentylator to CFMmax · derate · rpm/rpmmax. Współczynnik (derate) to część katalogowego przepływu, która zostaje po stratach montażu:
| Montaż | Współczynnik | Ciśnieniowe |
|---|---|---|
| Otwarta kratka | 0.88 | 0.88 |
| Filtr przeciwkurzowy | 0.70 | 0.78 |
| Dno + filtr | 0.64 | 0.72 |
| Radiator | 0.62 | 0.72 |
Wszystkie wentylatory w konfiguracji pracują z tym samym ułamkiem swojego maksimum; wynikowe obroty są pokazane w każdym wierszu. Jeśli sprowadziłoby to wentylator poniżej jego minimalnych obrotów, pracuje on na minimum, a konfiguracja dostarcza więcej powietrza, niż zażądano.
Głośność na wentylator: człon aerodynamiczny Lmax + 50 · log₁₀(n/nmax) dodany energetycznie do stałego szumu własnego silnika i łożysk 6 dB(A), więc krzywa spłaszcza się przy niskich obrotach zamiast spadać do zera. Ten poziom to oszacowanie; tam wentylatory różnią się najbardziej.
Źródła sumują się energetycznie: 10 · log₁₀(Σ 10^(L/10)). Podwojenie liczby wentylatorów dodaje 3 dB. Przy stałym przepływie dwa razy więcej wentylatorów na połowie obrotów daje −12 dB, dopóki obie konfiguracje są wyraźnie powyżej szumu własnego.
Poziomy poniżej około 15 dB(A) leżą poniżej tła cichego pokoju; wykres zaznacza tę strefę. Producenci nie mierzą wartości dB(A) w ten sam sposób. Różnice poniżej 3 dB między markami nic nie znaczą.