อุณหภูมิน้ำหล่อเย็นที่ลูปจะนิ่ง รอบพัดลมที่ต้องใช้เพื่อถึงอุณหภูมิเป้าหมาย และถ้าต้องการ เสียงที่รอบนั้น.
หม้อน้ำถ่ายเทความร้อนตามสัดส่วนของผลต่างระหว่างน้ำหล่อเย็นกับอากาศที่เข้ามา:
Q = q · (Tcoolant − Tair). แก้สมการหาน้ำหล่อเย็นก็ได้จุดสมดุล. q คืออัตราระบายความร้อนในหน่วย W/K.
q ขึ้นกับอากาศที่ผ่านแกนจริง ไม่ใช่ rpm พัดลมโดยตรง. ลมต่อพัดลมคือ CFMmax · derate · rpm/rpmmax โดยใช้ค่าลดทอนหม้อน้ำจากเครื่องมือคำนวณลม (0.62 หรือ 0.72 สำหรับใบพัดเน้นแรงดันสถิต, ×1.12 push-pull, น้อยลงสำหรับแกนหนา). ต่อช่วง 120 mm ที่ความหนา 27 mm: q = 8.5 W/K · (airflow / 45 CFM)0.6. การถ่ายเทความร้อนผ่านครีบแปรตามความเร็วลมยกกำลังราว 0.6.
| แกน | แฟกเตอร์ลม | แฟกเตอร์พื้นที่ครีบ | สุทธิที่ rpm เท่ากัน |
|---|---|---|---|
| 22 mm | 1.06 | 0.93 | 0.96 |
| 27 mm | 1.00 | 1.00 | 1.00 |
| 38 mm | 0.90 | 1.15 | 1.08 |
| 45 mm | 0.84 | 1.22 | 1.10 |
| 60 mm | 0.76 | 1.30 | 1.10 |
แกนหนาได้พื้นที่ครีบเพิ่มแต่เสียลม; ที่รอบต่ำผลสุทธิใกล้ศูนย์. เมื่อพัดลมหยุด คิดการพาความร้อนตามธรรมชาติที่ 1 W/K ต่อช่วง.
ช่วงความไม่แน่นอนคือ ±15 % บน q: ความหนาแน่นของครีบ อัตราไหลของน้ำหล่อเย็น และอากาศในเคสที่ร้อนอยู่ก่อน. รอบปั๊มแทบไม่มีผลเมื่ออัตราไหลเกินราว 1 l/min.
อุณหภูมิดายสูงกว่าน้ำหล่อเย็นตามผลต่างของบล็อกและ TIM โดยทั่วไป 25 ถึง 45 K ขณะโหลด.
เสียง ถ้ากรอกค่า dB(A) ไว้: Lmax + 50 · log₁₀(rpm/rpmmax) รวมเชิงพลังงานกับระดับเสียงพื้น 6 dB(A) ของมอเตอร์และแบริ่ง บวก 10 · log₁₀(fan count). โมเดลเดียวกับเครื่องมือคำนวณเสียง.